آنها زبان عشق را حرف مي زنند.

سيزده دندان كه با آنها نيشخند مي زني

بر هم مي سايند.

حرص لخت بدن مي تازاند

بي قراري و خودباختگي ات را.

نَفَس عشق در تو كهنه است،

                        كلام يا ترانه است،

ترشيده تر از نَفَس گربه است،

زمختي زبان است.

 

اين خاكستري كه خيره است به پوست و استخوان بي روح

دروغ نمي گويد.

لبهاي چرب بوسيدنشان را رها مي كنند.

هيچ كس او را نمي گزيند كه آنچه كه مي بيني را حرف بزند.

گرسنگي هولناك درنگ مي كند.

بيرون بكش قلبت را، خون شور را، ميوه اي از اشك را.

بيرون بكش و در كام خود فرو ببر!

                                                                         جیمز جویس - Pomes Penyeach

                                                                         ترجمه: پیام فتوحیه پور